Pre 30 miliona godina teritorija Fruške gore se većim delom nalazila ispod površine Panonskog mora, a najviši vrhovi su bili samo ostrva u moru. Klima je bila suptropska, a padine “ostrva Fruška gora” su bile obrasle Taksodijom i Sebal palmama.

Pre nešto manje od milion godina, usled pomeranja tla je nestalo Panonsko more i pojavila se Fruška gora približna današnjem svom geografskom izgledu: Dunav, Sava, močvare, ritovi, plodne padine…

U vreme Ledenog doba, pre više od 60.000 godina Frušku goru su nastanjivali Neandertalci, koje su kasnije potisnuli sposobniji Kromanjonci.  

Praistorijsko Vreme

U praistorijsko vreme, prema materijalnim ostacima dobijenim iskopavanjima, Fruška gora je bila uglavnom naseljena u priobalju Dunava. U planinski masiv obrastao šumom čovek je zalazio samo radi lova ili traženja privremenog skloništa za vreme opasnosti. Praistorijski lokaliteti, iz vremena prvih naseljavanja čoveka na ovom području pripadaju kereškoj i starčevačkoj kulturi (stariji neolit), vinčanskoj kulturi (mlađi neolit) i metalnom dobu.

Za vreme starih Rimljana,u antičkom periodu, Fruška gora je bila poznata kao Alma Mons što je u prevodu ‘plodno brdo’ (padine su bile obrasle šumom, bogate raznovrsnom divljači).

Velelepni Sirmium ( Sremska Mitrovica) je bio jedna od četiri rimske prestonice u lll veku i baš je Car Prob, rođen u Sirmiumu, na “plodno brdo” doneo vinovu lozu, što predstavlja početke vinogradarstava u ovom delu Evrope. Ostaci rimske imperije se najviše ogledaju u iskopinama nekadašnjih naselja: Banoštor-Malata Bononia, Slankamen-Acumicum, Surduk-Rittium…

Fruška gora kao deo Panonske nizije, bio je tokom čitave svoje istorije pozornica burnih istoriskih događaja koji su često dovodili do nestanka stare i pojave sasvim nove populacije ljudi.

Borbe oko severnih rimskih granica, pad Sirmiuma, nadiranje Avara i Slovena te njihove borbe sa Vizantijom predstavljaju ulazak u srednji vek,a borbe Avara sa Francima (791-796) uvode panonsku ravnicu u sferu ekspanzije Zapadnog carstva. U to doba se učvršćuje crkvena organizacija i Srem dobija episkopiju, a zatim u Xlll veku i biskupiju.

Turski upad u Srem od 1390. do 1392.godine najavljuje novo nemirno poglavlje istorije… Sremska Mitrovica je u tom periodu bila najveće muslimansko naselje severno od reke Save, a posle pobede Eugena Savojskog nad Turcima kod Sente 1697.godine i zaključenja Karlovačkog mira 1699.godine, hrišćanski živalj se seli u Ugarsku i zadržava se na padinama Fruške gore naseljavajući prnjavore podignute oko podignutih ili obnovljenih manastira. Turci u Sremu ostaju do kraja XVll i početka XVlll veka, kada se uspostavlja austrijska vlast.

 Najznačajniji javni objekti iz tog perioda su u stvari čitave naseljske celine: Sremski Karlovci, Petrovaradin, Irig… a od sakralnih objekata najznačajniji su manastiri koji predstavljaju bitne duhovne i privredne centre tog vremena.

Fruška gora je u srednjem veku predstavljala strateški važan prostor,a utvrđrnja koja su na njoj ili njenom podnožju podizana, kontrolisala su i branila ekonomski bitne transportne puteve i posede. Najbolje sačuvana utvrđenja novijeg datuma su Ilok (predstavlja utvrđenu tačku na zapadnim obroncima Fruške gore) i Petrovaradin kao važan strateški položaj na prirodno branjenom mestu (usamljena izdignuta stena koja uranja u Dunav)

U novijem periodu od 1941.do 1945. godine područje Fruške gore predstavlja poprište borbi i zločinačkih dejstava okupacionih nemačkih i ustaških jedinica. Jedan deo manastira je potpuno uništen, neki ni do dana današnjeg nisu obnovljeni (manastir Bešenovo), a značajni spomenici iz tog vremena su: spomenik na Iriškom vencu, Rohalj baze.